ECce tibi Lector benigne novi quid apportem. Naturam hic habes viventem, & prudentem: optimam vivendi ducem, mo- rumq́; moderatricem. Quae nec viva ta- men eſt, nec intelligens: nec anima, nec mente praedita. Verſus hic etiam habes emblematicos. Quo quidem ſcribendi ge- nere miraberis fortè non injuriâ, me Ari- ſtotelicae Philoſophiae, & Medicinae Gale- nicae Profeſſorem, aetate jam ad ſenectam vergente potuiſſe delectari. Quod certe ſtudium pueris potius, vel adoleſcentibus poëſeos ſtudioſis convenire videtur. Et hujuſce quide ̅ generis multa ſunt ab aliis in lucem edita: quae ſtudioſae juventuti ſa- tis accepta, gratáque ſunt. Atque haec de emblematibus. Quae verò iis adjecimus: omnino à propoſito videntur eſſe aliena. Nempe quod unicuique ſtudioſo ſuum emblema ſeorſum dicaverimus: & appoſitis etiam in ſignibus: quae ferè plus inter- dum occupant ſpacii, quàm ipſorummet emblematum picturae. Cum itaque non dubitarem quin haecaliquos offenderent: meritò huic incommodo fuit occurren- dum: quod aliter fieri meliùs non potuit: quàm ſi rationem inſtituti mei paucis red- derem, & exponerem.

Non equidem inficior, quin me ſtudiis gravioribus addictum eſſe oportuerit: que meam decerent, & exornarent profeſsio- nem. At neque hocà me neglectum eſt. Nam in id quo potui ſtudio incubui: ut non meis modò ſatisfacerem auditoribus: ſed & aliis etiam compluribus phyſices, & medicinae ſtudioſis, editis in lucem meis lucubrationibus, gratificarer, & prodeſ- ſem. Sed ut ſunt tempora, typographicae merces ſpretae jacent: neſcio quo vel lite- rarum contemptu, vel injuriâ bellorum: ut typographis hoc vitio dari non debeat: ſi librorum à ſe edendorum hunc delectu ̅ habeant: probentq́ue non qui ſint optimi, ſed qui citò diſtrahi poſsint. Quoetiam nomine juris, & Theologiae ſtudia florent inter caetera maximè. Philoſophica verò quo ſint in pretio, res ipſa evidenter do- cet. Italiam excipio: cuius nobilitati phi- loſophia potiſsimum curae eſt: loco vena- tionis, & compotationum: more, & con- ſuetudine verè nobili. Noſtris autem in re- gionibus neſcio quid ipsâ poſsit eſſe de- ſpectius. Et vix quisquam inveniretur: quem eius ſtudium oblectaret: niſi vel pu- blicis aliquibus alliceretur honoribus: vel etiam magiſtratus juſſu, & imperio, qui ſumptibus vivunt alienis, eò adigerentur. At quónam hoc ſucceſſu? Quo caetera quae ab invitis, & nolentıbus ſuſcipiuntur. Ubi magiſtrorum nomen adepti fuerint: ſaepe etiam neſcio quo jure: ad alia ſubitò properatur. Hic noſtros videas philoſo- phos dimiſſa, vel projecta philoſophia non ſecus exultare: quàm ſi denſis è tenebris & captivitate liberati, ſui jam ſint juris. In cujus ergo gratiam tantopere laborabi- mus: ut ad alia ſtudia nobis, quı philoſo- phiae Profeſſores ſumus, animum appelle- re non liceat? Neque certè propterea mul- tum à mcae profeſsionis ſtudio receſsi: quod verſibus opera ̅ dederim emblema- ticis. Nam ſi carminis rationem excipias: nihil in noſtris erit emblematibus quod non vel phyſicum ſit, vel philoſophi- cum.

Et prima quidem haec hujuſce noſtri laboris & exercitii fuit occaſio. Cum vi- derem aliquando ligna ſecantem opera- rium quendam impulſum in nodoſum truncum cuneum avellere nulla vi potuiſ- ſe: qui pòſt tamen iteratis ictibus trunco in partes divulſo, & diſcerpto ſuapte ſponte exiliit: facilè hoc ad noſtros mores accom- modari poſſe judicavi: ſubitóque praece- ptum hoc feci: rectè ſuſcepto labori con- ſtanter inſiſtendum eſſe: licet non ita benè videatur eſſe ſucceſſurus. Quod etiam praeceptum in praxi medica ſaepe diligen- ter obſervari debet. AEgri namque, niſi me- dicatio noſtra ſubitò in melius abeat, ani- mum abjiciunt: & crebro etiam no bis ob- temperare nolunt.

Cúmque alio tempore per agros ex- ſpatiarer (quos non procul à noſtris Mu- ſaeis habemus complures: majore noſtro aeſtatis, quàm hyemis commodo) multas inter alias ariſtas demiſſas in flexasq; deor- ſum, unam conſpicatus: quae ad ſydera erecta, & ſuperbiens attollebatur: diſcri- minis hujuſce cauſam animadverti facilè. quòd nimirum haec ſola locellis inanibus levior eſſet: illae verò granis denſioribus aggravarentur: quo modo videmus non gravem doctrinam, ſed falſam eruditionis opinionem ſuperbos facere. Fuerunt alia hujuſcemodi permulta: in quibus animi gratiâ meipſum exercui. Quae ut majori cum voluptate ab iis legerentur: quibus eorum copiam facturus eram: elegiacis primùm, pòſt verò etiam plurium gene- rum verſibus à me deſcripta ſunt. Cumq; meis convictoribus arridere coepiſſent: aliis etiam ſtudioſis aliquot adeo placue- runt: ut ea in lucem edi vellent, & pete- rent. At typographos nimii ſculpturae ſumtus abſterrebant. Ut vero meis id fie- ret ſumptibus: res meae non ferebant. Quod cùm mei convictores animadver- tiſſent: hoc inierunt conſilii, & inter ſe conſtituerunt: ut, ſi ſuum unicuique em- blema tribueretur & dicaretur, facta inſu- per poteſtate, qua, qui vellet, emblemati ſuo ſua adjiceret inſignia: tantum quiſque precii numeraret, quantum ad unius emblematis ſculpturam ſatis eſſet. Hoc ita- que cum à me petiiſſent, lubens eorum voluntati ſum obſecutus. Ita namque pro nihilo id omnes, ſatis Dei beneficio locu- pletes erant habituri: quod mihi ſoli ni- mis grave fuiſſet. Quare ut eis gratifica- rer amplius: optiocuique à me data eſt, ex multis emblema ſibi deligendi, quo dele- ctaretur maximè: ne cui forte aliquod ad- ſcriberetur emblema: quod ab aliquibus in malam partem acceptu ̅ , in ipſius igno- miniam ei tributum eſſe videretur. In multis enim vitia taxantur in genere: quo- rum arguere tamen in ſpecie decet nemi- nem.

At neque eſt, ut quiſquam offenda- tur propterea: quòd nullum in noſtris em- blematibus ordinem obſervaverimus. Nam ut pro ſua quiſque dignitate locare- tur: difficillimum id nobis erat futurum: nec periculo vacans, nec in vidia. Quod certè malum aliter melius evitare non potuimus: quàm ſi primo loco poneren- tur, qui prius: & poſteriore, qui poſterius acceſsiſſent.

Etſi verò quae adjecta ſunt inſignia, nihil ad rem faciunt emblematicam: Id ipſum tamen ea ſunt, quod ın hujuſcemo- di libris ferè potiſsimum quaeritur: & ſaepe etiam ſumptu non exiguo. Studioſa nam- que juventus amicorum ſuorum memo- ria, & inſignium contemplatione mul- tùm oblectatur: ut ſola nominu ̅ aſcriptio his amicitiae pignoribus non putetur eſſe ſatis: niſi etia ̅ eorum appingantur inſignia: quorum meminiſſe volunt. Non ergo no- bis hoc vitio dabitur: quod hac in parte ſtudioſis indulſerimus.

Fuerunt equidem non pauci, quibus ſententia non fuit eadem. At licet in- ſignia ſua noluerint adjicere: haud ita ta- men appoſitis aliorum inſignibus offenſi fuerunt: quin ſua noſtris hiſce verſibus nomina dederint. Neque dubium nobis eſt de multis: qui neque hos, neque illos ſunt probaturi. Nam ita ferè uſu venit: ut qui ſe aliquid eſſe putant, ad contemptum eius quod aliorum eſt, quàm ad judicium de aliis moderatius, ſint procliviores. No- bis ſat erit: ſi quod praeſtitimus, paucis pla- ceat: quando qui ſunt inter criticos, & ar- gutos rerum alienarum cenſores, & caſtigatores acerrimi, placere nequeunt o- mnibus.

Qui tamen inter caeteros aequiores ſunt: etiam mirabuntur abſque dubio: quid operae hac in repoſuerimus: quae à pluribus aliis ſedulò exculta, & fortè etiam perfecta eſt ab aliquibus. Ergóne praeſti- tum hic à nobis eſt aliquid, quod alii neg- lexerint?

Gravis equidem haec eſt comparatio: de qua ſententiam noſtram proferre nos non deceat. Quid nobis tamen in noſtris emblematibus maxime fuerit propoſitu ̅ : quod alii vel non obſervarunt, vel certè perraro: nobis id fortè commemorare li- cebit: de quo poſtea penes cordatos, intel- ligentesq́; lectores erit judicium.

De meis itaq́; verſibus, quod ad Lati- num ſermonem attinet, tantum abeſt, ut gloriari velim: ut ingenuè fatear, mihi hocvehementer dolere: quod à juventu- te mea ſtudium hocce mihi non ita curae fuerit, ut eſſe oportebat. Satis mihi namq; videbatur eſſe; ſi vel mediocrem commu- nıs linguae puritatem aſſequerer, etiam abſque elegantia: & quae in aliis obſervaſſem vitia vitarem. At horum temporum alia eſt ratio: doctorumq́ue virorum ita ſunt judicia comparata: ut ferè deſpicia- tur, & pro nihilo putetur, quicquid in lu- cem editur: niſi pura ſit, & elegans oratio: vix etiam habita rerum ratione, quae pro- feruntur. Voluptatem hoc nempe eſt, rerumque colores, ipſis rebus, & utilita- ti praeferre. Ut verò excellat in utroque genere quiſpiam: rerumque gravitas cum orationis puritate, & elegantia conjunga- tur: paucorum hoccerte eſt, & multò dif- ficillimum. Si tamen deſit alterutrum: rhetoribus philoſophos anteponimus: quicquid hac de re ſentiant alii.

Sed de his ſatis: ad rem ipſam acceda- mus: in qua materiam, formamq́ue & car- minis rationem ſpectavimus. Materia phyſica eſt: formáque moralis: & ornatus exterior poëticus eſt. De materia primùm: & paulò quidem copioſius agemus: ut in- telligas (optime lector) quibus de cauſis, cum infinita, liberrimaque ſit emblema- tum materia: ſolum id tamen aſſumpſeri- mus, quod ipſa rerum rationis expertium nobis natura obtulit. De caeteris poſtet- iam dicemus aliquid.

Duo ſunt omnino Academicae doctri- nae genera, quorum unum acrius eſt, & ad veritatem demonſtrandum efficacius. A- nalytica haec docendi ratio eſt, & verè phi- loſophica. Placidior altera eſt, & mol- lior, ad demonſtrandum minus, quàm ad res demonſtratas illuſtrandum compara- ta. Priore dimiſſa poſteriorem aſſume- mus Hęc duplici etiam fine contineri poſ- ſe videtur: quando vel illuſtratur res de- monſtrata, ut melius intelligi poſsit: vel exornatur, aut conditur, ut voluptatem pariat. Primi generis exempla ſunt, & pa- rabolae. Ex hiſtoriis petenda ſunt exempla: ſi non ſint ob oculos. Virtutem, ait AE- neas filio ſuo Aſcanio, diſce ex me verum- que laborem, fortunam ex aliis: quam ſci- licet metuere, vel ſperare debeas. Etſi for- tuna nullis exemplis conſtitui: vel addiſci poſſe videtur: ut pote quae ut caetera quae per accidens ſunt, nulla ratione con- tineatur.

Parabolis noſter Salvator uſus eſt fre- quentiſsimò. Cum enim rudem populum docere vellet: ea quae cuique obvia, & no- ta erant aſſumpſit: quibus ad propoſitum bene, & convenienter accommodatis, res eis divinas poneret ob oculos, & il- luſtraret.

Ab hiſce genus quoddam aliud eſt: quod & ipſum in ſimilitudine aliqua con- ſiſtit. Emblemata haec ſunt dicta. quòd non ipſas quidem res con- ſtituant: ſed iis ornatus, & voluptatis gra- tiâ decenter adjiciantur. Qualia ſunt quae ſcriniis, aut ſpondis non contemnenda fa- brorum lignariorum arte inſeru ̅ tur: quae- que firmioris inſtar cujuſdam picturae ani- malia varia, resque alias aſpectu jucundas referunt.

Emblemata ergo (de quibus hic agi- mus) moralium ſunt virtutum aut vitio- rum in variis Dei & naturae operibus ex- preſſae picturae: quas rectè contemplati ad uſus noſtros magna cum voluptate acco ̅ - modamus: modo qui noſter ſit, non Dei, vel naturae. Non enim eadem ut praeſte- mus noſtrae ferunt facultates. Sed tum de- mum naturámque Deumq́; dicemur eſſe imitati: quando ad ca, quae nobis à Deo, & natura in hoc univerſo virtutum objecta ſunt exemplaria noſtros mores compoſu erimus. Natura namque bene, beatéque vivendi dux eſt optima: ne cum iis labi, & errare videamur: qui naturam vitiorum omnium ſcaturiginem eſſe putant: quaſi quicquam fecerit Deus, quod nos ab eo abſtrahere poſsit. Huic ſimilis alia eſt in- ſania: Philoſophiam (quae operum Dei cum recta ratione eſt contemplatio) er- rorum eſſe doctrinam, manifeſtè cum ve- ritate nobis divinitus patefacta pugnan- tium. Neſciunt homines iſti nativos re- rum colores à fucis diſcernere. Naturam iniquum eſt id dici, quod ad naturam ob peccatum acceſsit extrinſecus. Abſit au- tem à nobis inſanum hoc & furioſum ho- minum imperitorum dogma: qui peccata faciunt naturalia: vel ipſam quoque vo- lunt hominis naturam, eſſentiamq́; com- plere. At noſtra hic forte eſt accipienda natura: non ea quae brutis ineſt animan- tibus, aut aliis etiam corporibus, vitae ſen- ſusque expertibus, Ut vero illud inficiari nequaqua ̅ volumus: ita neq; hoc propter- ea verum eſt. Nam & noſtram, & eam, quae aliorum eſt, naturam ſequi debemus: Cum in nobis vix quicquam ſit, quod cum aliis non habeamus commune: quodque eſt aliorum, id aliqua etiam ex parte ad nos non ſpectet. Homines ſumus, & ahi ſunt. At animalia etiam ſumus, & corpora ſu- mus naturalia. Ne quis putet in hac re- rum univerſitate quicquam eſſe, quod non ad nos pertineat: vel cujus aliqua in nobis non ſit expreſſa imago. Rectè igitur in officiis Cicero. Sic enim eſt faciendum, ut contranaturam univerſam nihil con- tendamus: ea tamen conſervata propriam naturam ſequamur. Neque verò Philoſo- phiam in mera & profunda contempla- tione demergimus: atque ſi foeliciſſimus ille ſit, qui ne homo quidem eſt amplius. Miror etjam mentésne ullae ſint omnis expertes materiae: quibus haec ſola tribui debeat contemplatio. Nos certe foelicita- tem noſtram ei philoſophiae acceptam fe- rimus: quae nos à vera operum Dei con- templatione. & voluntatis ejus cognitio- ne ad perfecta virtutum opera deducit. Hic idem quoque finis eſt emblematum Chriſtianorum. At vero ut emblemata haec ſuis propriisq́; limitibus continean- tur: amoveri debent multa; quae in hocce theatrum emblematicum, poëtarum ani- mis & verſibus in hoc genere nimis, & in- conſideratè luxuriantibus irrepſerunt. Vix enim quicquam fingi pingíque po- teſt: quod non in emblema vel abierit, vel etiamnum abire poſsit. Hic via pa- tente plena cuique facultas eſt quidvis comminiſcendı: ubi neſcio quas rerum confictarum videas imagines: ut mirari meritò poſsis, quid ex tanta varıetate poſ- ſit elici, quod & certum ſit, & emblema- ticum.

Hinc etiam ad principum, nobilium, & ignobilium ventum eſt inſignia: quae materiam emblematibus praebent ampliſ- mam: ut in varios ſaepe ſenſus trahantur: de quibus ab initio minimè fuit cogita- tum. Id enim primi authores ferè ſolùm ſpectaſſe videntur: ut iis tanquam pro- priis notis familiae nobiles à ſe invicem, & ab ignobilibus diſcernerentur, & digno- ſcerentur.

Petuntur etiam ex fabulis poëticis em- blemata: quemadmodum ex iisdem quoque fabulis argutè expoſitis res naturales deſcribuntur: quod ſuavıſsimo carmine gallico praeſtitit Gulielmus de Bar- tas. Etoptima quidem varietate. Cùm enim utilibus ex rebus quaeratur volu- ptas: etiam in ſuavibus negligenda non eſt utilitas. Ut verò non idem placet omni- bus: fabulis alii delectentur poëticis: na- turam nos ſequi malumus, quàm ut no- ſtro in carmine, vel emblematis ullum poëtarum figmentum locum habeant, Sí- que magnae magnis fabulae conveniant: nos parvas pueris tamen meritò concedi- mus: quales ſunt AEſopicae: in quibus tri- tiſsimum illud manifeſtam praebet utilitatem.

Quin & magnorum etiam virorum res olim geſtae picturis emblematicis imi- tandae proponuntur: quae tamen exem- pla ſunt, & generis quidem alterius: in quo res una & eadem in ſubjectis numero ſo- lúm, non ſpecıe diſcrepantibus ſpectan- da & imitanda depingitur.

Etſi verò liberum hoc eſt ſcriptionis genus: ut unusquiſque pro arbitrio quid- vis aſſumere poſsit condendis emblematibus. Hic tamen ordinem deſyderamus maximè: ne (quod fieri ſolet) variè varıi generis emblemata inter ſe miſceantur. Cumq́; rerum natura parens in hoc gene- re nobis omni ex parte poſsit ſatisfacere: tum ut ſit quod emblematibus probè con- veniat: tum ut ſit ſatis: Quicquid aliis vi- deatur: nos emblemata noſtra maluimus hiſce limitibus contineri. Cùm enim hic emblematum decor, uſusq́; ſit potiſsimus: ut illuſtrent, condiant, atque confirment praecepta moralia: naturam certè praeſtat imitari: quàm neſcio quae imaginationis humanę monſtra: quae non magis firma, & certa ſunt, quàm mufcarum gyri in aëre volitantium. At natura tamen res nobis offert, quae verè ſunt, certoq́; & ſtabili eſ- ſentiae ſue modo noſtros afficiunt ſenſus Quis verò non malit ad opus ſuum aggreſ- furus certos canones, & firma in rebus fir- mis, atque conſtantibus exemplaria, quàm in aqua, vel aëre varias mobilesque figu- ras imitari?

De rebus autem arte factis ſi quaera- tur: eas judicamus, ad hoc etiam rerum emblematicarum genus poſſe referri. Naturales enim ſunt maxima ex parte: nec arte fieri quicquam poteſt, quod no ̅ in ali- qua re naturali conſiſtat: ut ferè naturae acceptum ſit ferendum, quicquid ex re- busarte factis petitur. Dentata in utram- quepartem ſerra latos facilè ſecat aſſeres: cui ſi aſperitatem ſimul cum dentibus de- mas: hunc uſum amplius praeſtare non poterit. Et verbis ſua eſt etiam conce- denda aſperitas: non illa quidem, quam vulnerum Dei, ſacramentorum, & ele- mentorum tonitrua horrıbilem faciunt & execrandam: ſed quae verbis etiam mitio- ribus rationis aut legum virtute poteſt terrorem iis incutere qui deliquerint. Dejanua ſimile aliud eſt:

Non ergores olim geſtas, neque confi- ctas variè: ſed naturam volumus conficie ̅ - dis emblematib. ſubminiſtrare materiam. De qua tamen non parva oritur difficul- tas. Et videbimur hic fortè rebus natura- libus miros affingere uſus. Non enim natura eſt intelligens, ut docere nos poſ- ſit. Nosq; cum ſimus intelligentes, naturae debemus praeeſſe potius, quàm ab ea rega- mur. Quod equidem artificum ſatis oſte ̅ - dit induſtria: qui naturam complent ra- tione. Quae cum ita ſint: ut nos ex hac expediamus difficultate: paucis de natura ejusque uſu vario agemus. Naturam in confeſſo eſt nullo rationis uti adminicu- lo: quam docet tamen Ariſtoteles ſecun- do Phyſicorum agere quicquid agit : cùm agere propter finem ſolius intel- ligentis eſſe vıdeatur: nempe ut conſulta- tione aliqua quod futurum eſt praevidere poſsit. Ecquid igitur? Tribus tibi verbis ex Ariſtotele ſatisfiet: ubi rem intellexe- ris. : at neque ars conſultat. Hocalii ut volent interpre- tentur: noſtra haec eſt expoſitio. Non hoc artis eſt, ut artifex quod facit propter fine ̅ faciat: ob id erra ̅ t, qui verba haec ad artifice ̅ referunt: cùm de arte loquatur Ariſtoteles: cujus non eſt de fine co ̅ ſultare: ſed alterius cujuspiam intelligentis animae facultatis: qua cùm praeditus etiam ſit artifex, finem ipſe ſibi ſuum proponere poteſt, priuſquà operi manum adhibeat. De appetitu quae- ſtio eſt eadem: quomodo moveri poſsit à bonis externis, & ſaepe etiam abſentibus: cùm neque ſentiat, neque ſit intelligens. Reſponſio ın promptu eſt. Non partis hoc hujuſce ſolius eſt opus: ſed totius, quod & appetit, & ſentit, & ıntelligit. Na- turam absque Deo conſyderes: hanc me- ritò miraberis ullum poſſe ſpectare finem: cùm neque ſenſu, neque ratione ſit praedi- ta. Progrediendum ergo eſt ulterius: ut agens illud infinitae ſapientiae, poteſtatis, & prudentiae agnoſcamus, quod naturam ad hunc ipſum finem direxit: datis ei viri- bus, quae ad hunc conſequendum poſſent eſſe ſatis. Ad finem ergo natura conten- dit non conſultatione, aut proſpectu ali- quo, ſed impulſu quoda ̅ eſſentiae: quae na- turalis quaeda ̅ eſt neceſsitas verius, quâm volu ̅ tatis motus liberio- ris. Locus in metaphyſicis eſt à propoſito non alienus: in quo architectum operis in- telligente ̅ cum operariis confert Ariſtote- les: inquiens, hos facere quidem ea, quae ad finem ducunt: ſed non intelligere ta- men quid rei ſit: Atque haec de conſultatione, quae cauſae eſt primò efficientis. Nos hic jam in natura ſpectamus aliud: nempeut ejus operibus fruamur, & cum ratione uta- mur. Non eſt ipſa quidem intelligens: at ei quod deeſt nos ſupplere poſſumus ra- tione.

Duplex itaque eſt operum naturae u- ſus. Nam aut proprius eſt, & verè natura- lis, ad humanae vitae ſuſtentationem com- paratus: aut adſcitus aliunde. Nos ſepo- ſito priore poſteriorem explicabimus: qui multiplex eſt: prout ad varios fines res na- turales variè uſurpantur.

Joſuae 24. Cum Deus populum ſuum in gratiam recepiſſet: in foederis ejus con- firmationem Joſua ſaxum ſub quercu ve- luti teſtem rerum actarum, ſacrumque ſignum conſtituit.

Saepe etjam rebus naturalibus corpo- reis, & in noſtros ſenſus incurrentibus de- monſtrantur ea quae noſtros fugiunt ſen- ſus. Ita Spiritus ſanctus in Baptismo Chri- sti ſub ſpecie columbae comparuit. Acto- rum 10. Petrus in ecſtaſi vidit aperto coelo varii generis animalia: quib. ut impuris Ju- daei veſci non poterant. Ea gentes deſignabant: quas Deus in gratiam recepturus, & purgaturus erat: obid Petrum de coelo vox audita repraehendit: quod quae pur- gaſſet Deus impura dicere non debue- rit. Semen, quod in terram mittitur, reg- num, verbúmve Dei. Vitis autem Johan. 15. Christum ejusque fideles deſignat. Manna Judaeorum, Exodi 11. cibi coele- ſtis typus erat: cujus meminit noſter Sal- vator, Johan. 6.

In hoc etiam genere contineri poſſe videntur AEgyptiorum Hieroglyphica: qui figuris animalium loco ſcripturae aut ſer- monis animi ſenſa exprimebant. At Py- thagoraei progreſsi ſunt ulterius. Nam & ipſas animalium formas ( metaph. 14.) & res etiam quasvis alias immo metaph. ex nu- merit conſtituerunt: in quibus videban- tur ſibi videre .

Atque hi rerum naturalium uſus in ſi- gnificatione conſiſtunt. Nam quod de ſa- crame ̅ torum virtute dici poſſet: id rerum externarum non eſt, ſed internae Sancti Spiritus operationis. Ex quo magorum & impoſtorum medicorum impudentia ſatis apparet, qui miros adhibitis a d opera ſua rebus naturalibus tribuunt effectus, hocque aſtu facilè decipiunt imperitiores. Cui ſimile & hoc eſt. Ut magicae impro- bitatis ſuſpicionem effugiant, ipſius etiam Dei nomen aſſumunt, & aliquot loca ex ſacris literis allegant. Alii verbis ipſis vel prolatis vel appenſis: aut etiam literis vel figuris miras adſcribunt vires.

Neque vero minus hiſce ridicula ſunt ſuperſtitioſa Medicorum vel : quae corpori appenduntur, ut cutem ipſam contingant. Cujusmodi eſt quod praebet Trallıanus lib. 12. ad febriles rigores avertendum. Oleae filio ante Solis ortum decerpto characteres vulga- ri atramento inſcribuntur. Haud equi- dem imus inficias, quin haec ſaepenumero quod pollicentur, id pręſtent: ſive id uten- tium fiducia fiat, & ſpe ſalutis animum na- turamq́ue adverſus morbum confirman- te: ſive Deo aliquid ſuperſtitioni conce- dente.

Sed multò maximè impius eſt eorum uíus, quae cùm naturalia ſint, minimè tamen agunt naturaliter, ſed ea quam eis ca- codaemon addit virtute. Quae quidem qualia ſint, ex illo unico chirurgorum un- guento ſatis intelligitur: quo ex multis & herbis, & radicibus confecto gladius, aut quodvis aliud inſtrumentum, quo vulnus cuipiam illatum fuerit, non ipſum vulnus inungitur: dequo haec olim ad me ſcripſit vir magnificus & generoſus D. Andraeas Duditius. Addo ad haec; quae copio- ſius perſequi ad te ſcribentem, non eſt ne- ceſſe; conſtellati illius unguenti (ita enim vocant) fama ad vos jam pridem, ut credo, pervenit. Sunt certae fidei barones, & alii amici mei, qui dejerant graviſsima vulne- ra illo unguento perſanari; ſi tela, quibus inflicta ſunt vulnera, illinantur, & ob- ligentur. Ac quod etiam magis mirabi- le eſt, ſi quis tela ad ignem admoveat, ad frigidum aërem, aut aliâs negligentius cu- ret, vulnerati magnos cruciatus, noxam- que perſentiſcunt. Quid hoc eſſe pu- tem? Ea certe, quae ad ejus unguenti con- fectionem adhibentur, nec manifeſtam, neque occultam hujusmodi vim aliis in rebus oſtendunt. Si ad incantationes confugias, nova quaeſtio oritur. Si fidem haec perficere dicas, quaeram item, quo- modo actio fiat ſine contactu, quomodo illud animi agere in corpora & aliena queat.

Atque praeter hos omnes alius eſt et- iam rerum naturalium uſus. quas nobis Deus Opt: Max. non ad neceſsitatem modò, ſed etiam addelectatione ̅ compara- vit. Voluptatis hic uſus eſt: quae ſua eſt non ſenſibus ſolùm, ſed & ipſi etiam men- ti: quando quae pulchra ſunt cum dele- ctatione percipimus, & verè contempla- mur: iisque cum voluptate fruimur, quae ſuis ſuavibus, & jucundis qualitatibus na- turae noſtrae conveninnt.

At verò ab hoc etiam uſu diſtat ali- qua ̅ tum emblematica rerum naturalium imitatio: utpote cujus finis ſit praeter ea- rum rerum contemplationem, & perce- ptam ex ea contemplatione voluptatem utilis bonarum virtutum doctrina: quan- do ſcilicet illa Dei, & naturae no- ſtris accommodantur moribus.

Dum autem naturam ſectamur, re- cta ratione nobis eſt progrediendum: ne tamquam caeci à via virtutis aberremus. Qua in re duplex eſt cautio: tum ne quid- vis imitemur: tum etiam ne quod contra bonos mores eſt, emblematicè doceamus. In illo error eſt: in hoc etiam eſt malicia. Errorem dicimus: ſi quicquid in feris eſt animantibus, aut aliis rebus naturalibus, id absque diſcrimine velis imitari. Nam (ut paulò ante ex Cicerone monuimus) naturam univerſam ita conſervare debe- mus, ut propriam ſequamur: quam ſi quis omiſerit, alienam volens imitari: fie- ri non poteſt, ut univerſae vitae ſuae, & ſin- gularum actionum aequabilitatem con- ſervet: qua nihil eſt (ut idem ait Cicero) magis decorum. Neque tamen ob id mala eſt rerum aliarum natura, quod eam nos imitari non deceat. In nobis enim fit malum, quod in aliis malum non eſt: nempe ſi cum natura noſtra id pugnet. Ira in cane non eſt in vitio: nec feritas in lupo, vel voracitas. Ignis ſeipſum ſiſtere non poteſt, quin omnem quam contige- rit uſtilem materiam abſumat, & de- voret. Lapis cum deorſum fertur, ex ſeipſo quieſcere non poteſt. Haec in hiſce bona ſunt: in homine non item. Nam liberè vivit, & perficitur: ut cùm in voluntate ſua habeat, qua velle & nolle poſsit: ratione ſeipſum etiam conti- neat, & ſiſtat.

Sed in aliis etiam malicia eſt, & im- probitas: ut ſi quem velis levi de cauſa ir- ritatum ad extremam vindictam concita- re, duras in mari cautes ob oculos ei pictu- ra ponas emblematica: quae naves in ſe tempeſtatis errore pulſas, non repellunt modò, ſed confringunt penitus. Que plus quàm ferina ultio in hominem cadere non debet. Cavendum ergo eſt, ne quid emblematicè interpretemur, quod ſit co ̅ - tra bonos mores. Atque haec & alia em- blematum vitia tum demum facilè vitabi- mus: ſi morum praecepta non primò conſtituantur emblematicè. Nam in em- blematis magna eſt in utramque partem varietas. Sed hęc ubi à Philoſopho mora- li conſtituta fuerint, egregiis poſtea illu- ſtrentur emblematibus. Non eſt ex Apo- calypſi primùm diſcenda Theologia. Ne- que tamen propterea negligendus eſt em- blematum uſus: quod ad benè, beateq́ue vivendum moralis philoſophia poſsit eſſe ſatis. Non enim ſtoica haec auſteritas com- petit omnibus. Sed cum plerisque homi- num agendum eſt mitius & mollius. Gra ̅ - maticorum ſpinoſa & co ̅ tentioſa aſperitas ludo contemperatur etymologico. Neque nos ſolo pane, & aqua veſci voluit Deus: varios etiam cibos, & condimenta multi- plicia nobis, ipſe ad voluptatem conceſ- ſit benignè, & liberaliter. Moralia etiam praecepta jucundis depicta emblematibus, cum voluptate acceptantur promptius: quae ſola tamen non eſt utilitas. Nam prae- cepta haec hujuſcemodi picturis illuſtrata melius intelliguntur. Et cum nobis hae res emblematicae ob oculos verſantur, de moralibus illis praeceptis ſaepe admone- mur: quae contemnenda non eſt admo- nitio.

Haec ſunt (humaniſsime lector) quae de emblematibus in genere: & in ſpecie de Phyſicis dicere voluimus. Ex quibus non ipſa modo noſtrorum emblematum materia, ſed etiam forma quae ſit intelligi- tur. Res namque naturales emblematica inſertione, & applicatione ad mores noſtros ethicae fiunt, & formam quandam moralem concipiunt: quae certis virtu- tum prae ceptis continetur, & deſcribitur. At dum hic nonnihil videmur praeſti- tiſſe: quicquid hoc tamen ſit, merito fate- mur nondum eſſe ſatis. Nam nec omnia virtutum genera complevimus: nec ea quae attigimus in eum digeſta ſunt ordi- nem, qui moralibus praeceptis eſt conve- niens. Cumque difficillimum hoc ſit: ut quod deeſt, compleatur: ſi tamen noſtrum hocce ſtudium, morum & poëſeos ſtudio- ſae juventuti placeat: operam dabimus: ut naturalis haec morum philoſophia, quôad ejus fieri poterit, à nobis maximè perfecta in lucem aliquando prodeat.

Exterior autem forma certa quadam conſtat partium conjunctione: quae par- tim carminis eſt, & metrica: partim verò totius compoſitionis: & emblematica di- ci poteſt. Exteriorem vocamus: quòd & in proſa: & alia etiam rerum, partium- que diſpoſitione conſtitui poſsint ſym- bola & emblemata: qualia ſunt quae nu- per in lucem edidit doctiſsimus vir, & val- de ſolers, & induſtrius D. Joachimus Camerarius, clariſsimorum Joachi- morum & P. & F.

In carmine ſua tamen quaedam major eſt quàm in oratione ſoluta ſuavitas: qua nobis certè fuit opus vel maximè. Nam ſi quod metricum eſt, noſtrae demas ora- tioni: quod reliquum erit, omni vacabit elegantia, nec cum voluptate legetur. De noſtris autem verſibus nihil ferè eſt quod commemoremus. Tales nempe ſunt, quales eorum ſunt, quibus hoc exer- citii genus non eſt, ſed . Si ſciſſem in mea juventute, quid pòſt futu- rum eſſet: diligentius certè puriores legiſ- ſem poëtas. At conſules hoc (amice le- ctor) quicquid eſt aequi bonique: Cumq; nobis facultas deſit: ſatis id erit tibi quod praeſtare potuimus. Sique nihil aliud placeat: hoc tibi tamen forte placebit: quod ita haec emblemata compoſueri- mus: ut ex praefixo hemiſtichio facilè cu- juslibet emblematis ſumma, ſenſusque poſsit intelligi. Dein quod materiam ipſam ex illuſtri rerum naturalium theatro deſumptam breviter propoſue- rimus, & expoſuerimus. Poſtea vero pari brevitate moralia praecepta deſcripſe- rimus: quae rebus antè propoſitis appli- cari, & accommodari poſſe videbantur. Quamvis autem huıc operi annos jam ali- quot impenderimus: nondum omnia tamen emblemata perfici potuerunt: tum aliis de cauſis: tùm quod ſculptor noſter aliis etiam pluribus operam ſuam com- modaverit: & procul etiam â nobis abfue- rit diutius quâm fore putabamus. Ut vero editionem differremus amplius: conſultum non erat: non tam noſtro, quàm ſtudioſorum nomine: quibus edi- tionis mora & gravis, & moleſta erat. Quae fuerunt ergo reliqua: ea cum cae- teris etiam absque imaginibus excudi cu- ravimus: ut ſi qui ſuis forte nominibus, & inſignibus adjectis noſtrum hoc opus emblematicum decorare vellent: ex iis quae prae caeterıs magis placerent, ſibi ea deligerent. Ita enim compleri poſſe judicavimus: quod aliâs abſolvi absque graviore mora non poterat. Neque me- tus eſt, ne altera editio nimis diu diffe- ratur: cum certis de cauſis pauca excuſa ſint exemplaria. Vale humaniſsime le- ctor: & hıs ſi potes, aut lubet utere cum vo- luptate.

Altdorfi Noricor. Menſe Auguſto, An- no M. DCII.

Nicolaus Taurellus Phyſices & Medi- cinae Profeſſor.

D. 3. pro fragrant lege fragranti. E. 8. pro Frixium le- ge Firxium. F. 6. pro quam lege quem. H. 6. pro diſcepta lege diſcerpta. H. 8. pro benefactum lege bene facta.

I. 4. pro curſus lege curſu. K. 2. pro macerant lege exeru- tiant. K. 5. pro macerent lege crucient. L. 4. pro altera ſi lege altera ſit. L. 5. pro Nec lege Ni. M. 3. pro fove- tur lege fovetue.

CU Momnes hosce viros, & doctos, & celebres (qui decem, vel vndecim annorum ſpacio de vita deceſſerunt: quos et- jam omnes noveramus: & quidem, vix uno aut altero ex- ceptis, familiariter) ſempiterna memoria dignos eſſe judicare- mus: ne nos eorum facile caperet oblivio: haec carmina con- ſcripſimus. Quae cùm à noſtris emblematibus non viderentur eſſe aliena: cumque ſciremus haec multis ſtudioſis, doctisque viris ob gratam defunctorum memoriam accepta eſſe futura, non potuimus, quin ea huic emblematum operi adijceremus.

Nic. Taur.

FINIS.